Guilty pleasures [30/12/2025]
Στις πλαγιές του ελεύθερου χρόνου μας, κουρνιάζει μια ηδονιστική διάθεση για περισσότερα. Τα εντός περισσότερα, τα ενδόμυχα και τα ακατάληπτα και ακαταλαβίστικα πολύ συχνά και να 'ναι καλά οι δασκαλίτσες και οι μανουλίτσες μας που μας έμαθαν πως χρησιμοποιείται το χαρτί και το μελάνι, οι κολλητές και τα κομμωτήρια. Σίγουρα το ρήμα σας κλώτσησε μα το ρήμα ήταν πράξη για πολλά χρόνια. Δρούσαμε και χρησιμοποιούσαμε τους άλλους σαν θεόσταλτα αντικείμενα εκτόνωσης. Ακριβώς όπως το τσιγάρο, την ζάχαρη, τα ναρκωτικά και αν είχες μάστερ τους ανθρώπους. Ξεδώσαμε και αυνανιστήκαμε ανεπαρκώς, όπως αποδείχτηκε αργότερα, σε τόσα έμβια, ημιέμβια και αμφίβια όντα με μοναδικό προορισμό το εγώ.
Παραπονεθήκαμε πως η πρώτη εκτονωτική μας ανάγκη ήταν η γκρίνια της μαμάς αλλά ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο έρωτας. Αυτόν προσπαθούμε να διοχετεύσουμε, ένα κάρο ορμόνες και αγνώστου ποιότητας υγρά που αντί να μας ανέβουν στο κεφάλι και να βραχυκυκλώσει το σύστημα ξεσπάσαμε παντοίους τρόπους σε ό,τι έρμο βρέθηκε μπροστά μας. Επιμένω ακόμα και ενήλικες το μόνο που ουσιαστικά καταφέραμε είναι να το διοχετεύουμε, το εγώ μας, σε νεκρά αντικείμενα και κακές συνήθειες και αυτό είναι το μπεστ κέις σενάριο. Οι πιο ευφυείς την πέσαμε στα ρήματα, τρώω, γράφω, ζωγραφίζω, πίνω, καπνίζω, εκφράζομαι. Καμία συμπαγής ύπαρξη δεν είμαστε και δε θα γίνουμε ποτέ όσο ρέει ανάμεσα μας ο ποταμός του έρωτα.
Σημειωματάρια, λευκώματα, πακέτα τσιγάρων, χαρτοπετσέτες, ραβασάκια, μακροσκελή γράμματα σε φίλους, συγχωρεμένους και πιθανούς εραστές γέμισαν τον κόσμο λέξεις. Χιλιάδες λέξεις που μας καταπίνουν παντοτινά γιατί άπαξ και το πεις δεν ξε-λέγεται, γιατί άπαξ και το πεις έχεις αφήσει το αποτύπωμα των αισθημάτων και - ου! - των ορμών σου, γιατί άπαξ και το πεις, μπορεί κανείς άλλος, αλλά εσύ σίγουρα θα το θυμάσαι για πάντα. Χρόνια αργότερα ίσως και ο θεραπευτής σου που μπορεί να μπερδεύει ένα δυο ονόματα αλλά γενικά την ιστορία σου την θυμάται με το νι και με το σίγμα και που τελικά, σε εκείνο ακριβώς το σημείο, δεν είσαι σίγουρος αν είναι ευλογία να είσαι ορατός ή το μεγαλύτερο πλήγμα που έχεις υποστεί.
Και η απάντηση θα 'ρθει, όπως κάθε απάντηση που αφορά το ανθρώπινο είδος, στη σιωπή. Σε μια ακόμα μετέωρη σιωπή που η Δημουλά και πολλοί άλλοι πριν από αυτή πολύ σωστά σου δίδαξαν αλλά εσύ πίστεψες πως μπορείς να ξεφύγεις. Στα μεσοδιαστήματα που η σιωπή έρχεται, είτε επειδή νύχτωσε, είτε επειδή σε μούδιασε το αλκοόλ, είτε επειδή πέθανες σίγουρα κάποιος θα βρεθεί κάτι να θυμηθεί και να σε ανασύρει από το ευλογημένο κώμα. Διότι όσο πιο βαθύ το κώμα τόσο πιο ευλογημένη και η σιωπή του. Ποιος νεκρός χέστηκε για το τι θυμόμαστε εμείς για εκείνον; Κανένας. Το "αλί σε αυτόν που πάει" το λέμε σε μια ανάγκη να περιγελάσουμε και να υποτιμήσουμε τον θάνατο. Φίλοι μου, αυτός που πάει είναι αιώνια μακάριος, μακριά από εμάς και κυρίως από την ίδια του την ιστορία, την έκθεση και την ορατότητα. Εκείνος, αν μπορούσε να συμβεί, θα πενθούσε για τα απολεσθέντα του όπως κάνετε εσείς σήμερα για τον αποθανών. Όμως ο αποθανών έχει χάσει αυτή την ικανότητα, το πένθος διήρκησε όσο η τελευταία του αναπνοή και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το εργαλείο, μα μην πλανάστε "ο μπαγάσας περνά καλά 'κει πάνω".
Η εξόδιος ακολουθία είναι από τις πιο αγαπημένες μου τελετές στη χριστιανική εκκλησία, ο νεκρός είναι πρόσωπο ζηλευτό κατά τας γραφάς και γενικά είναι. Και του αξίζει και μπράβο του. Η ανθρωπότητα αιώνες τώρα σκιαζόταν και λυπόταν τα φαντάσματα, όχι τους νεκρούς. Οι νεκροί - πρώτον - δεδικαίωνται και - δεύτερον - τα κατάφεραν και πέρασαν, ολοκλήρωσαν το πέρασμα στη νέα φάση. Είναι κάτι σαν το νέο λογισμικό που εγκαθιστούμε στις ηλεκτρικές συσκευές, σε όλους μας υπάρχει μια συστολή τι θα γίνει μέχρι να ολοκληρωθεί. Έσβηνε η οθόνη και μέχρι να φανεί πάλι κάποιο λαμπρό πίξελ σταματούσε η αναπνοή. Πάντα μου λάτρευα τα updates. Αυτό που δεν άντεχα παρότι τραυματικά επαναλάμβανα πολύ συχνά είναι είτε να συντηρώ το παλιό λογισμικό είτε να προσπαθώ να επαναφέρω τις εργοστασιακές ρυθμίσεις και να αποφασίσω πως μόνο τότε το μηχάνημα δούλευε καλύτερα, Προτιμούσα και προτιμώ να το κάνω χίλια κομμάτια και να αναγκαστώ να αγοράσω ένα καινούριο, με αναβαθμισμένες εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Μου αρέσουν τα βιβλιοπωλεία, κυρίως τα παλιά, σε όλους τους εθισμένους αρέσουν τέτοια μέρη, αυτό της ανακάλυψης ενός βιβλίου είναι ο μοναδικός κόπος που αντέχει να καταβάλει ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε διαρκή ανικανοποίητη διέγερση. Όταν ας πούμε επιλέγω κάτι εύκολο νιώθω ημιθανής, σαν κάτι μέσα μου να σάπισε και να οδεύει προς την απόλυτη νέκρωση. Φαστ φουντ, δήθεν γυμναστική, μονόχρωμο ντύσιμο, πατάτες με αυγά, ουίσκι σκέτο κλπ. Οι διαρκείς εκπτώσεις αντί να δημιουργούν ευφορία μου προκαλούν βαθιά θλίψη, και με τους ανθρώπους η θλίψη αυτή είναι πιο βαριά και πιο ασήκωτη. Κι εκεί πάλι ο ερεθισμός της εξερεύνησης που αν μείνει ανικανοποίητος επιλέγει όλα τα παραπάνω ως αυτόματη κίνηση. Ούτε οι σκιές μου αρέσουν, προτιμώ τα θολά καρέ, αλλά τα απόλυτα σκοτεινά με μια όποιοςναναι σκιά μου τη δίνουν στα νεύρα, ούτε το ασπρόμαυρο σινεμά μου αρέσει, εκτός κι αν έχει καλό σενάριο που κυκλικά πάλι μας πηγαίνει στις ΛΕΞΕΙΣ.
Στις επάλξεις με διέγερση υπάρχει το όνειρο ενός ολοκληρωμένου και απόλυτα λυτρωτικού έρωτα για όλους. Όλοι είτε το δέχονται, είτε όχι στις επάλξεις είναι, γιατί η απολυτότητα δεν συμβαδίζει με την ανθρώπινη ρέουσα φύση, τον κόσμο των συναισθημάτων. Έτσι οι ορμόνες αποβλακώνονται με ό,τι βρεθεί πρόχειρο και οι άνθρωποι βαφτίζουν κάθε συναισθηματική και βιολογική τους έκφραση ως μια τετελεσμένη στιγμή τελειότητας μέχρι λίγο καιρό μετά να παραδεχτούν πως, δεν μπορεί θα υπάρχει και κάτι ακόμα.
Κοντολογίς, κανένα ερωτικό γράμμα δε θα γραφτεί απόψε από εμένα. Ή ίσως να γράφτηκαν κάμποσα συμπυκνωμένα.
